Brochterbeck Tecklenburg Teutoburgerwald

Brochterbeck - Dreikaiserstuhl - Oelrich - Tecklenburg - Stallfort - Brochterbeck

 

 

Het Teutoburgerwald. Dicht bij Nederland maar zo heel erg anders. Dit is een prachtige wandeling met flink wat hoogtemeters, rotsblokken en glooiende hellingen op 35 minuten van Oldenzaal. De heerlijke uitzichtpunten, de overal verspreid liggende 'Fachwerk' huizen. Een dagje wandelen voelt dan al snel als een vakantiedag.

Wij hebben er 6 uur over gedaan, maar dat is zeer ruim. Veel pauzes, veel kijken en genieten... we hebben er ruim de tijd voor genomen.

Vanuit het 'hoge noorden' zakken we de A31 af tot de kruising met de A30 vanaf Oldenzaal en slaan linksaf richting Osnabrück. Bij Laggenbeck, afslag 12, verlaten we de A30 en rijden rechtsaf de K24 op naar Brochterbeck.

In het laatste stuk tot Brochterbeck loopt een spoorbaan parallel aan de K24 rechts van ons. Deze moeten we zo oversteken, net voor een camping links van de weg. Een smal paadje gaat van de weg omlaag over de spoorbaan, en eindigt enkele meters verderop bij een ruime parkeerplaats. (Blauwe cirkel op de kaart) Een 'Wanderparkplatz' met informatieborden en een schuilhut.

We zijn niet vroeg van huis vertrokken omdat deze mooie dag in mei 2008 zou beginnen met mist en nevel. Later zou de zon goed doorbreken en daar willen we zoveel mogelijk van meepakken. Om 11.00 zijn de wandelschoenen aangetrokken en gaan we van start.

We lopen de parkeerplaats verder af en volgen het brede pad tussen links de berghelling en rechts het weiland. De weg wordt aangeduid met zowel route A2 als 'Trimpfad'.

Het laatste wordt al snel bevestigd als we bordjes tegenkomen die uitleggen wat we op de verschillende 'hindernissen' dienen uit te voeren om fit te blijven. We komen natuurlijk om te wandelen, maar bij sommige attributen is de verleiding om 'even te proberen' gewoon net iets te groot. Daarmee het wandeltempo al na tien minuten lopen drastisch omlaag brengend.

Zowel A2 als 'Trimpfad gaan verderop linksaf het bos in en we blijven dit volgen, even later licht stijgend tot een splitsing. Hier moeten we weer linksaf in de richting van de 'Hermannsweg' wat op een bordje staat aangegeven.

De Hermannsweg is een langeafstandroute van 156KM (Höhenweg), van Rheine naar de rotsen van Velmerstot op 441m hoogte. Vaak nemen wij een mooi deel van dit soort afstandroutes als basis voor wandelingen en zoeken we daarbij dan terugkeermogelijkheden via andere wegen en paden, zoveel mogelijke markante punten en plaatsen opnemend. En een nieuwe 'rondwandeling' is geboren.

Verderop wordt het smal en steil. We wanen ons even in de Alpen, maar die illusie is ook al snel weer voorbij als we op 160m hoogte de top bereiken. Hier stuiten we op de Hermannsweg bij de schuilhut op de foto hierboven. Deze Höhenweg gaan we een stuk volgen, gemakkelijk gemaakt door de alom aanwezige duidelijke 'H-tekens'.

We gaan linksaf en volgen het brede bospad over de bergrug. (Of dit nu bergrug of heuvelrug moet heten is punt van discussie. Als bergfanaat blijf ik maar bij 'berg'. Dat voelt beter). We naderen nu de Dreikaizerstuhl, een aantal zeer mooie rotspartijen en prachtige uitzichtpunten. Om deze te bekijken moeten we wel het brede pad verlaten en links via de smalle paadjes parallel van het hoofdpad langs de rand van de berg lopen. (Foto's onder) De nevel is nagenoeg weg, de zon schijnt en het uitzicht is wonderschoon. Ondanks het nog vroege uur strijken we op de rotsen neer en eten een vroege lunch. Dat geeft ons wat meer tijd om er van te genieten.

Een half uur later zoeken we opnieuw de 'H-tekens' op en volgen deze omlaag richting het dorpje Brochterbeck. Nu hoofdzakelijk door het dichte bos met helaas weinig mogelijkheden om van mooie vergezichten te genieten.

Beneden aangekomen, verlaten we het bos en wordt het uitzicht weer beter. Een prachtig glooiend landschap komt tevoorschijn. Helemaal beneden komen we bij een oude spoorweg die we moeten oversteken. Maar niet voordat de grote kudde schapen in het weiland rechts van ons op de foto is vastgelegd.
Daarna brengt het pad ons al snel Brochterbeck binnen.

In dit dorp moeten we richting het centrum om daar zowel hoofdweg K24 als de spoorbaan over te steken. Ook dit is weer niet moeilijk te volgen daar we nog steeds de Hermannsweg lopen en de 'H' overal goed de weg wijst.

Via een typisch Duitse woonwijk en langs enkele zeer fraaie optrekjes, is het maar een klein stukje tot aan de drukke hoofdweg. We steken deze over, dan de parkeerplaats over en als laatste de hier dubbele spoorbaan. Aan de overkant loopt een bospad omhoog waar we nu in moeten.

(Voor een kop koffie en Duitse Küchen of voor een maaltijd, kun je hier op heen- of terugweg terecht bij Ringhotel Teutoburger Wald Tecklenburg).

Met een wat vlakker deel gevolgd door een lange pittige klim gaat het opnieuw naar 160m hoogte. Door een schitterend bos waarin de bomen soms op zeer steile hellingen staan. Met het vroege voorjaarszonnetje door de frisgroene bladeren krijgt het een nog fraaier aanzien.

Bijna boven houden we links aan, nog steeds via de Hermannsweg, en komen zo bij de Blücherfelsen. Enkele rotsblokken waar we langs verder gaan om daarna af te dalen tot aan een brede zandweg bij een boerderij. Daar gaan we dan rechtsaf en komen we weer bij een mooi uitzichtpunt met zicht over de glooiende akkers met boerderijen.

Deze weg blijven we volgen, rechts het bos weer in met opnieuw een korte klim tot aan een Kapel in het bos. Leuke plaats om even te pauzeren en natuurlijk even de kapel van binnen te bekijken.

Voorbij de Kapel blijven we nog 1Km de Hermannsweg volgen verder over de prachtige bergkam. Door het bos met af en toe een opening bij een weiland en steeds wat op- en neergaand. Steeds verder de 'H' achterna.

Na een kilometer staan we voor een groot kruispunt van vele paden waar ons pad op uitkomt, na een wat langere afdaling. Hier gaan we de Hermannsweg verlaten die hier zelf rechtdoor gaat.

(Schuin rechts loopt een pad via een hek omlaag naar de Fledermaushöhle, scherp rechts omlaag route A1). Wij gaan nu linksaf omhoog over het 'Waldlehrpfad', aangeduid met een afbeelding van een groene 'gieter' op een witte achtergrond. De tuit van de gieter wijst in de te lopen richting.

Als Waldlehrpfad stelt het niet veel voor. Op veel plaatsen is duidelijk recent onderhoudswerk geweest en daarmee zijn de informatieborden schijnbaar grotendeels verloren gegaan. Alleen op het eind zien we nog wat verwaarloosde borden schuin in de grond of helemaal omgevallen exemplaren. We leren vandaag dus niet veel bij.

Het pad daalt af langs de flank van de berg tot bij een boerderij. Daarna gaat het rechts net boven de boerderij langs verder en stijgen we weer, nu af en toe met behulp van betonnen en verderop houten traptreden. Ergens op een recht deel van de route staan we plots bij een hele lange trap in dicht en donker bos wat rechts van ons omhoog loopt naar de Hermannsweg op 160m boven ons. Heel mooi om te zien, maar te donker om er een foto van te kunnen maken.

Nadat links het bos is ingeruild voor een open weidelandschap, komen we aan bij een splitsing waar we wandelroute A6 kruisen. We nemen de A6 linksaf en komen weer enigszins in de bewoonde wereld. Hier wel even opletten; de A6 gaat hier ergens als heel smal pad tussen twee huizen door. Deze afslag is gemakkelijk te missen. (foto linksboven)

Het smalle pad eindigt aan het eind van de tuin in open weidegebied boven aan een helling met beneden ons de asfaltweg L504. (foto links) Het uitzicht is er fantastisch. Iets rechts is goed de 150m hoge berg Sundern te zien met links daaronder enkele boerderijen. Straks gaan we om en over die berg heen.

Na de tuin gaan we linksaf verder richting het bos. De A6 staat wel aangegeven maar niet heel duidelijk. Dat is op zich geen probleem, we moeten gewoon links naar het bos waar een breed bospad afdaalt tot aan de asfaltweg. Deze steken we over en vervolgen op het zandpad aan de overkant om daarna met een boog rechtsaf te gaan richting de daar zichtbare huizen.

Daar aangekomen dan linksaf de asfaltweg op tussen de huizen door en langs de fraaie boerderij van de foto hieronder. Achter deze boerderij ligt een eendenvijver waar we aan voorbij moeten om daarna gelijk rechtsaf te slaan.

Het bospad achter de vijver is gemakkelijk te vinden, maar minder goed te volgen. Al snel is het verloop ervan wat vaag. Gewoon 100 meter rechtdoor het bos in blijven lopen tot waar het wat vage bospad lijkt te splitsen. Daar nog een stukje rechtdoor en dan gewoon ergens 20 meter linksaf naar boven lopen. Daar kun je de A5 niet missen. De A5 verloopt hier over lange afstand parallel aan de A6 waar we net nog op liepen.

(Wie minder avontuurlijk is aangelegd kan ook de asfaltweg route A6 blijven volgen tot Oelrich waar deze weer op de A5 aansluit. Dat deel is echter vooral fietspad en het kan er heel druk zijn met fietsers. We zijn hier in het deel rechtsboven op de wandelkaart. De A6 is de rood aangegeven route die in een boog parallel net boven de door ons gelopen blauwe lijn loopt.)

We gaan links op de A5 en blijven deze brede en gemakkelijk te lopen weg volgen tot het weer aansluit met de A6. Ook hier weer mooi bosgebied afgewisseld met doorkijkjes over het mooie heuvellandschap. Bij een weiland links zijn onderaan de helling enkele huizen zichtbaar. Daar beneden loopt de A6 langs waar we straks weer op stuiten.

Net voor we het bos lijken te gaan verlaten komen we op een splitsing bij Oelrich en hebben we de A6 weer gevonden. We lopen scherp rechtsaf en volgen opnieuw de A6 weer het bos in. Maar nu weer omhoog naar de top op 150m. Eerst nog geleidelijk, maar later steeds steiler klimmend door het prachtige landschap.

Boven aangekomen is al snel duidelijk dat de A6 gelijk weer steil omlaag gaat. Maar voor we afdalen lopen we eerst linksaf naar het daar gelegen Waldfreibad. Op de parkeerplaats voor dit zwembad worden we verrast met een overweldigend mooi uitzicht op de huizen van Tecklenburg die er tegen de hellingen aangeplakt lijken te zijn.

(De schitterende foto's die ik er van heb gemaakt bleken bij thuiskomst toch niet zo mooi te zijn. Geen idee wat er mis is gegaan, maar niet geschikt voor publicatie. Mijn oproep op deze plaats om een foto van deze 'blik op Tecklenburg' toe te sturen is opgepakt door Gerry Grave. De onderstaande foto heb ik per mail van hem ontvangen. Dank je wel Gerry).

Dan dalen we alsnog het steile pad af om al snel bij een asfaltweg uit te komen. Deze lopen we rechtsaf omlaag door een deel van Tecklenburg met steeds weer die mooie uitzichten. We blijven de weg en de A6 volgen tot op het laagste punt van de weg, net voorbij het gele bord dat ons duidelijk maakt dat we Tecklenburg al weer verlaten.

Maar niet voor lang. We gaan daar linksaf en na 50 meter weer rechts, nu het karrenspoor omhoog op de foto links en zijn opnieuw in Tecklenburg. Dit pad gaat heel steil omhoog zodat de klimspieren opnieuw moeten worden aangesproken.

Het pad komt uit op een grote parkeerplaats vlak onder de Bismarckturm. We gaan linksaf de parkeerplaats over en achteraan rechts het paadje op tot aan de asfaltweg. Deze steken we over om daarna tussen de huizen rechtsaf de rechte weg tussen de hagen in te steken. (Hier rechtdoor en dan naar links brengt ons aan de voet van de Bismarckturm die tussen de bomen door nu zichtbaar is).

Koffie of iets anders drinken kan hier bij Hotel/Restaurant Bismarckturm. Voor dit hotel moet je bij de Bismarckturm iets naar links gaan i.p.v. rechts. (ongeveer 100 meter van de route).

Dit asfaltweggetje langs enkele huizen van Tecklenburg maakt weer deel uit van de Hermannsweg, maar ook van route I en A1. Tussen de huizen door een paar prachtige vergezichten in het dal, maar helaas hebben wij vandaag nogal last van nevel waardoor het uitzicht wat sluierig blijft. (Foto boven)

Het asfalt gaat, nadat het laatste huis is gepasseerd, over naar een onverhard bospad. We lopen verder rechtdoor opnieuw weer de 'H' volgend.

We wandelen nu weer over de bergrug en zoeken naar een pad naar links om deze te verlaten en onder in het dal verder te gaan.

De afslag naar links vinden we niet veel later. Dit is route A1, of soms aangeduid met alleen de '1'. Het smalle pad gaat al snel omlaag en daarna zelfs vrij steil. De kaart laat weten dat we bij de Heidentempel zijn. Maar of dat een soort monument is, een rotsblok, of een naam voor dit gebied, dat wordt ons niet duidelijk.

Op dat punt lopen zichtbare paden overal rond de bomen en de steile hellingen. Het is moeilijk te bepalen waar de A1 precies langs loopt, maar dat is geen probleem. We zoeken onze weg omlaag hoe het ons het best uitkomt. Alles eindigt beneden toch op hetzelfde pad onderaan de berghelling langs. Of we iets meer links of rechts uitkomen is niet van belang.

Beneden aangekomen gaan we rechtsaf. Links dan nog een huis en daarna een prachtig weiland, rechts de beboste helling. We volgen het pad en genieten van de mooie uitzichten tot we op een kruising komen met links van ons een spoorwegovergang. We gaan linksaf, steken het spoor over en zien het heerlijke plaatje van de foto hieronder.

(note: Juni 2011 melden Gerard en Marijke dat de situatie hier iets is gewijzigd. De volgende alinea text is van hun hand)

"Als je de spoorlijn bent overgestoken, staan er waarschuwingsborden betreffende de golfbaan en dat het doorlopen over het pad levensgevaarlijk is. De route X6 die we hier moeten volgen is verlegd. Ongeveer 15 meter na de spoorlijn (voor de golfbaan), gaat X6 rechtsaf het bos in (parallel aan de spoorlijn). Dit paadje kun je de hele tijd volgen (zonder af te slaan) en loopt om de golfbaan (die aan de linkerkant ligt) heen met een bocht naar links. Dit pad komt uiteindelijk uit op de klinkerweg die een toegangsweg is naar de golfbaan. Op de klinkerweg ga je rechtsaf en vervolgens kun je de aangeduide route, zoals door jullie beschreven, weer oppakken. Dit is vanaf de alinea die begint met: 'Daar gaan we rechts licht omhoog en komen op het hoogste..."

Daar gaan we rechts licht omhoog en komen op het hoogste punt van de weg weer op asfalt. (foto links).

Deze fraaie weg door de velden blijven we een tijdje volgen waarbij het in bloei staande koolzaad en de bergrug daarboven met eroverheen de Hermannsweg als wonderschoon decor dienen.

Verderop moeten we rechtsaf terug naar de spoorbaan en dat kan op twee manieren.

1- Door het pad rechtsaf te nemen en daar de A4 te volgen. Dan over het spoor en linksaf de zandweg kiezen tot deze overgaat in asfaltweg. (Rood op de kaart).

2- Eerst nog een stuk rechtdoor lopen kan ook, tot waar de weg wat omhoog loopt en een soort dijk lijkt te kruisen. Een lange rij bomen naar rechts geeft het verloop van deze 'dijk' aan. Deze karrenweg is rechtsaf nemen en zo terug lopen naar de spoorweg. Het laatste stukje tot aan het spoor is weer een smal pad. (foto onder) We steken het spoor over en klimmen het talud op waarboven een asfaltweg langsloopt. (Blauw op de kaart).

De asfaltweg brengt ons langs het spoor terug naar Brochterbeck. Aan het eind nogmaals het spoor over en aan de andere zijde verder dit dorp in. Zo komen we weer aan bij hoofdweg K24, nog iets links van de plaats waar we deze vanmorgen overstaken.

We gaan dus naar rechts tot aan de grote parkeerplaats en steken andermaal het spoor over om rechts langs de spoorbaan de parallelweg verder te volgen richting de camping en onze auto. Het laatste stukje moeten we dan langs de drukke hoofdweg K24 lopen.

Van Eddy Wagelaar ontving ik een betere route terug naar de parkeerplaats:

Een mogelijkheid is om de grote weg K24 over te steken. Dan de 'Weg Zu den Klippen' in te lopen en dan waar we vanochtend van de heuvel kwamen, linksaf te gaan richting de Dreikaizerstuhl en Parkplatz. Als je naar de parkeerplaats loopt, moet je rechts langs de heuvel blijven lopen. Dit is een wandelpad. Op een gegeven moment ga je een bruggetje over en een trappetje op en je komt weer terug op de parkeerplaats. Dit is veel veiliger dan langs de straat te lopen.

In Nederland lopen we regelmatig 's avonds na het eten nog even drie uurtjes om daarmee tussen de 10 en 15Km af te leggen. Deze 15Km is heel andere koek. Op de terugweg naar Nederland is het opvallend stil in de wagen.

 

Menu