Nadrin Le Hérou Ourthe

Nadrin - Le Hérou - Le Vermoulin - St. Gotte (Bérismenil) - Nadrin - Nouette

 

 

Een van de heftigste routes die wij ooit in België zijn tegengekomen. Smalle rotspaadjes langs steile hellingen en een pittige afdaling met behulp van een ketting.

Daarna lange tijd langs de schitterende Ourthe, door het bos omhoog naar 450m en genieten van prachtige uitzichten richting Nadrin. En als afsluiter opnieuw een smal pad langs een steile helling en een wonderbaarlijk uitzichtpunt.

De hoogtemeters zitten vooral halverwege de wandeling wanneer er 200m moet worden gestegen vanuit het Ourthedal, maar ook langs de oever lopend blijft het op en neer gaan over de vele rotsblokken. Al met al dus veel hoogtemeters.

Deze route is niet geschikt voor kleine kinderen of mensen die minder goed ter been zijn. Hoogtevrees? Begin er dan niet aan of volg de alternatieve route in het eerste en laatste deel van de wandeling.

Bij natheid kunnen de rotspaadjes verraderlijk glad zijn. Pas dan extra op bij de delen waar het soms loodrecht omlaag gaat.

Nadrin ligt 10km westelijk van Houffalize via de N860. In Nadrin wordt op de eerste grotere kruising linksaf Le Hérou en restaurant 'Le Belvédére' aangegeven.

Via Rue du Hérou gaat het door een woonwijk van Nadrin en daarna het bos in naar het opvallende restaurant met een uitzichttoren. Er voor ligt een ruime parkeerplaats.

Voor enkele Euro's mag deze toren worden beklommen. Eenmaal boven aangekomen zouden er 5 of 6 bochten van de Ourthe te zien zijn; Een schitterend uitzicht dus. Maar die prachtige bochten krijgen we straks tijdens de wandeling ook heel goed en veelvuldig te zien. Die 'torenbeklimming' gaan we dan ook maar niet ondernemen.

De wandelschoenen aan, de rugzak goed gevuld en de stemming opperbest, zo starten we links van het restaurant omlaag het Ourthedal in.

Achter 'Le Belvédére' lopen we langs een tweede restaurant, de Taverne, met een leuk terras. Dan is het ook gelijk gedaan met het asfalt en gaat het over in een pittige afdaling het bos in, waar we gelijk al de 'rood/witte' markeringen zien van de GR-57 route die we in het eerste deel zullen gaan volgen.

Al na enkele meters de eerste splitsing van paden. Links zullen we aan het einde van de wandeling weer vandaan komen, nu houden we rechts aan verder omlaag.

Iets verderop opnieuw een splitsing waar we nu links aan moeten houden. Op een boom bij de rechtse 'poot' is het rood/witte kenmerk geschilderd, maar met een diagonale witte streep er doorheen. Het teken dat de route daar níet langs gaat.

Nu wordt het snel smaller en mooier. Ons hondje Reni is dol op smalle paadjes en is dan ook door het dolle heen. Wij moeten even aan de kant gaan staan zodat zij met een rotvaart en al blaffend op en neer kan rennen. (Foto) Het lijkt alsof ze af wil rekenen met de vele uren in de auto van gisteren.

We lopen hier een leisteenkam op met de naam Le Hérourots. Een 1500m lange kam waarvan de leisteenplaten horizontaal omhoog staan.

Het pad verloopt dicht langs de steile rotswand, steeds verder omlaag met overal tussen de bomen en struiken door schitterende uitzichten op de Ourthe die er rond deze rotsen moet kronkelen. De rood/wit tekens staan er vooral op de rotsblokken geschilderd en zijn niet te missen.

Op de meest rechtse foto hierboven is de leisteenkam te zien waar we straks nog overheen zullen klimmen.

Na wat gekronkel rond enkele rotsblokken en een regelmatige stop om de nodige foto's te maken, gaat het daarna wat sterker dalen.

Op het diepste punt verdwijnt de begroeiing links nagenoeg geheel. Hier komen we bij het zwaarste deel van de route en gaan we af en toe echt over rotsblokken klauteren 'langs het randje' van de afgrond. (foto onder)

(Hier ligt meer rechts en wat lager een meer begaanbaar pad voor wie de route langs de rood/wit markeringen te eng vindt. Op dat pad is het uitzicht een stuk minder, maar wel zijn er regelmatig leuke doorkijkjes of kan er even een stukje omhoog worden geklommen om er een kijkje te nemen).

Op elke rotspunt krijgen we opnieuw een schitterend uitzicht in het Ourthedal zodat we niet uitgekeken en uitgefotografeerd raken. In dit deel van het traject schieten we niet veel op, maar we hebben de hele dag dus nemen we er de tijd voor. Deze omgeving is dat meer dan waard.

Bij een enkel rotsblok is het pad soms wat minder goed zichtbaar, de rood/wit merktekens zijn bijvoorbeeld wat hoger op de rotsblokken aangebracht waar dan weer naar toe moet worden geklommen.

Op de foto rechts is zo'n situatie te zien. Het lijkt een lastige klim, maar er zijn prima voetsteunen om eenvoudig omhoog te komen. Alleen viervoeter Reni heeft wel een zetje nodig. De afstand tussen de 'tredes' is te groot voor haar korte pootjes.

Het is een avontuurlijk stukje over deze kam en van 'wandelen' is nauwelijks nog sprake. De inzetfoto hieronder laat zien hoe het pad net achter de rotswand langs loopt. Slechts een meter steen tussen ons en de afgrond.

En als het dan heel smal wordt kan het gebeuren dat je met de rugzak vast komt te zitten tussen een boompje en een rotsblok. Inzetfoto onder. Leuk voor de toeschouwers, minder voor het slachtoffer.

Aan het einde van de kam wordt het pad breder. Hier gaat de rood/wit route rechts duidelijk omlaag het dal in en gaan wij dit GR pad voorlopig verlaten. We houden er links aan en stappen over op de locaal aangeduide route '3'. Dat wil zeggen, het is route '3' maar de aanduidingen zijn zeer spaarzaam.

Het is echter eenvoudig te vinden. Waar de GR rechts omlaag verdwijnt, lopen we slechts enkele meters verder om daar scherp linksaf een pad steil omlaag te vinden naar de oever van de Ourthe. Deze afdaling is beveiligd met een ketting door de VVV. Geen overbodige luxe, vooral bij nat weer.

Kijk voor het afdalen hier eerst eens over de rand naar beneden. Is het pad daar onder naar rechts duidelijk zichtbaar? Bij 'laagwater' in de zomer is het geen probleem, maar met 'hoogwater' is deze route moeilijk of geheel niet begaanbaar.

Met Pasen 2009 stond het water maar net onder 'padniveau' (foto rechts) en waren wij er al op gewezen dat het op sommige punten lastig zou kunnen worden.

We besloten het er op te wagen en, mocht het niet lukken, dan maar om te keren en alsnog de GR-route te kiezen. (Later komt dit oeverpad weer met de GR samen)

Het pad loopt langs de oever van de rivier, geheel om Le Hérou kam heen. In het eerste deel redelijk vlak langs de waterkant, maar verderop steeds meer op en neer over rotsblokken klimmend.

Dan komen we bij een eerste echte opstakel waar we al op waren gewezen. Het pad rond er een rots maar staat geheel onder water. (Er is wel een alternatieve route; Iets eerder gaat rechts een 'pad' steil omhoog over deze rots heen. Zowel klim als afdaling aan de andere zijde zijn echter behoorlijk pittig). Wij proberen de hindernis onderlangs te nemen, door voorzichtig net boven de waterkant over het steen te kruipen. Overal zoekend naar houvast voor handen en voeten. Dat ging nog net, maar mocht het water nog hoger staan dan is dit niet meer mogelijk. (Foto onder)

Verderop komen we nog bij een vergelijkbare situatie, maar daar is het alternatieve pad over de rotsen veel beter begaanbaar. Weer een aardig klimmetje, maar goed te doen.

Uiteindelijk wordt het vlakker en het pad breder tot we bij de scherpe bocht in de Ourthe komen waar deze Le Hérou rondt.

Een mooie plaats voor een pauze en de boterhammen smaken dan ook prima terwijl we niet uitgesproken raken over het zojuist afgelegde parcours.

Helaas is de tussenstop van korte duur want net nu worden we overvallen door een plotselinge regenbui. De enige over de hele dag, precies terwijl we rustig op de grond zitten te eten.

Snel worden de regenjassen aangetrokken en dan gaat het verder over het nu brede pad langs de waterkant.

Het is er prachtig lopen, maar na het avontuurlijke deel wat we achter de rug hebben komt dit ons haast saai voor. Dat verandert echter weer snel.

Nu het rond de middag loopt verschijnen er ook steeds meer kano's die de Ourthe afvaren. We stoppen regelmatig bij de stroomversnellingen om te zien hoe sommigen er heel handig doorheen varen en anderen meer hulpeloos zijwaarts tot zelfs achterwaarts in het wilde water voort ploeteren. We wachten op de eerste die een nat pak haalt, maar het loopt steeds net goed af.

Later komt er van rechts een pad van bovenaf bij. Dit is de GR-57 route die vanaf de rots afdaalt tot aan de oever. (Wie wandelpad '3' niet heeft ondernomen, komt dus hier omlaag).

Ook daar blijven we rechtdoor de oever verder volgen, nu ook weer voorzien van de rood/wit merktekens.

Als snel is het gemoedelijke brede bospad weer een smal rotspad geworden. Weer begint het klauteren over grote stenen en omgevallen bomen.

Over een afstand van ruim een kilometer gaat dit nu zo door. Soms pal aan de waterrand, dan weer hoger op de helling. Al met al zitten hier flink wat hoogtemeters in.

Uiteindelijk wordt het pad breder en loopt het rechtsaf bij het water vandaan. Daar is het een bospad geworden, geschikt voor auto's. Links tussen ons en de Ourthe ligt een grasveld waar bij een geparkeerde terreinwagen enkele vissers een vuurtje stoken en de net gevangen forellen bereiden. We worden niet uitgenodigd om een vorkje mee te prikken, dus lopen we nog een stukje verder tot op een T-splitsing.

Daar gaan we linksaf opnieuw terug naar het water. (Rechts gaat terug naar Nadrin). Het gaat er nu omhoog en het pad ligt dan ook ver boven de rivier en biedt ons een schitterend uitzicht naar alle zijden.

Daarna daalt het weer en komen we langs een bordje wat verteld dat we bij Chayíre zijn aangekomen op een hoogte van 240m boven N.A.P. Verder is er niets opvallends te zien. We vragen ons dan ook af waarom deze plaats een 'naam' heeft gekregen.

Het raadsel wordt niet opgelost dus vervolgen we het pad langs de Ourthe, nog enkele rotsblokken en boomstammen overwinnend, en komen aan bij een zijdal waaruit een beekje omlaag stroomt en uitmondt in de Ourthe.

Deze plaats draagt de naam Le Vermoulin. Hier willen we langs het beekje omhoog het Ourthedal uit, maar eerst vinden we rechts onder grote rotsblokken een mooi plekje voor een langere pauze nadat onze lunchpauze een beetje in het water was gevallen.

Inmiddels is het weer ook dusdanig opgeknapt dat de fleece-vesten los kunnen en als we weer gaan lopen zelfs opgeborgen kunnen worden.

Eindelijk verlaten we hier voorlopig de Ourthe, steken het zijbeekje over en gaan links van dit beekje omhoog het bos in. Er wordt ook een locale wandelroute aangegeven naar de St. Gotte. Vanaf 250m stijgen we nu naar 450m hoogte. Soms stevig omhoog en als ook nog het zonnetje doorbreekt krijgen we het al snel aardig warm van de combinatie zon en klim.

Waar het pad wat hoger boven het beekje loopt, is er een splitsing met een pad scherp naar links. Dit zijpad staat niet op de 1:50.000, nog op de 1:25.000 kaart dus houden we rechts (rechtdoor) aan verder langs het stroompje.

Bij een volgende splitsing gaat er rechts een pad over de beek en dan steil omhoog de berg op. Dat voert terug naar Nadrin.

Wij houden er wat links aan en klimmen verder de helling omhoog tot aan een veld waar onlangs de bomen zijn gerooid en waar we een T-splitsing zouden moeten vinden.

Van onderaf is de gezochte weg nauwelijks te zien. De bosarbeiders hebben het routebordje van de locale route gespaard en langs deze weg tegen een rots geplaatst. (In de gele cirkel).

Daar gaat we rechtsaf omhoog naar het dennenbos en blijven dit pad volgen tot op het hoogste punt van vandaag.

We komen nog een enkele zijweg tegen, maar ook die staat niet op de kaart en het is onduidelijk waar het naar toe leidt. Het blijft klimmen over de berghelling die zo steil is dat het soms zelfs met haarspeldbochten omhooggaat, maar wel voortdurend door het bos met aangename schaduw.

Dan wordt het vlakker en komen we vanuit het bos tussen groene weilanden uit waarna het pad een bocht naar rechts maakt en nog een klein stukje verder stijgt tot boven op de prachtige groene heuvel. (foto boven)

Boven aangekomen gaat het met een haakse bocht naar links en zien we dan rechts van ons in de verte Nadrin liggen. Links is nu ook Bérismenil (foto) al zichtbaar.

Na het lange deel onder in het dal is het geweldig om weer eens ver over het prachtige Belgische land te kunnen uitkijken. Zeker met de frisgroene lentekleuren zo vroeg in het jaar.

Het pad komt uit op de hoofdweg N860 tussen beide dorpen in bij het kerkje St. Gotte wat beneden bij de Ourthe al was aangegeven. Het gebouwtje staat er verwaarloost bij.

Rechtsaf de asfaltweg op gaat het verder, richting Nadrin. Langs deze drukke weg lopen is niet het leukste deel van de wandeling, maar het uitzicht aan alle zijden met de glooiende weilanden en beboste heuvels rondom maakt veel goed.

Tien minuten later lopen we Nadrin binnen en blijven de hoofdweg nog even volgen tot deze een bocht naar links maakt en waar rechts een 'outdoor bedrijf' zit waar onder ander kano's en fietsen worden verhuurd.

Tussen dit bedrijf en de hoofdweg loopt een asfaltweggetje omzoomt met grote coniferen iets omlaag. Het is de Rue de Setier en daar gaan we nu in. (foto onder)

Verlost van het drukke verkeer van de hoofdweg blijven we de Rue de Setier helemaal volgen achter de huizen van Nadrin langs.

Links de huizen, rechts prachtige uitzichten op het Ourthedal. Ook af en toe even achteromkijken naar de huisjes die prachtig afsteken tegen de blauwe lucht boven op een heuvelrug.

Als we de weg helemaal zijn afgelopen, staan we op een T-splitsing met de Rue du Hérou waar we rechtsaf ingaan. Deze weg eindigt bij de parkeerplaats waar onze wagen staat, maar we hebben eerst nog een ander plannetje alvorens terug te keren. (Hoogtevrees, kleine kinderen of slecht er been? Ga dan via deze asfaltweg terug naar het startpunt).

We lopen de Rue du Hérou een stuk op tot voorbij een Hotel/Restaurant links van de weg. Daarna de eerste weg linksaf. Let op, het lijkt in eerste instantie meer op een oprijlaan. Het gaat linksaf voor een wit huis langs waar een elektriciteitsmast in de voortuin is vol gekalkt met verschillende wandelrouteaanduidingen.

Het begint nog als asfalt, maar na de eerste bocht naar rechts en voorbij een parkeerplaats van een restaurant, gaat het verder als halfverharde bosweg.

Langzaam daalt het af met rechts een weiland. Let daar eens op het uitzicht naar links! Een kasteeltje boven op een heuvel en er onder steil aflopend naar het diepe Ourthedal.

Voorbij het weiland blijven we het pad verder omlaag volgen, (het eerste onduidelijke pad naar rechts negeren) en daarna rechts het karrenspoor omlaag tussen bremstruiken door richting het erachter zichtbare bos.

Daar staan we al snel boven aan een stele helling met onder ons de nu weer zichtbare Ourthe op een T-splitsing. We sluiten er weer aan op de GR57 met de rood/witte markeringen. Een bordje geeft deze plaats de naam Nouette en verteld dat we zijn afgedaald tot 325m.

We gaan er rechtsaf het smalle bosbad op en volgen nu weer de GR terug tot aan de parkeerplaats. Eerst kronkelt het nog wat door het bos, maar daarna wordt het nog smaller en verloopt het geheel langs de hier zeer steile helling boven de Ourthe. Dit deel is niet geschikt voor kleine kinderen of mensen met hoogtevrees.

Wij hadden maar een reden om hier nog langs te willen, het bijzondere uitzichtpunt vlak voor we terug zijn bij het eindpunt; de parkeerplaats. Deze hebben we dan ook al snel gevonden en het is nog mooier dan verwacht! Vanaf een groot rotsblok is er een ongelofelijk mooi uitzicht over het Ourthedal, maar.... nog mooier... ook een fraai gezicht op de Le Hérou kam waar we vanmorgen overheen zijn geklauterd! Vanaf dit uitzichtpunt bekeken lijkt het welhaast onmogelijk dat we daar overheen zijn gekomen. Wat een geweldige afsluiting van deze heerlijke wandeldag.

We nemen alle tijd om van dit uitzicht te genieten en gaan dan verder en volgen het pad langs de helling tot we even later weer bij een splitsing staan. Hier zijn we vanmorgen links omlaag in de diepte verdwenen, nu moeten we rechtsaf omhoog. Al na enkele meters staan we weer op het asfalt bij het restaurant waar we even heerlijk in de zon op het terras gaan zitten bijkomen. De Jupiler smaakte beter dan ooit na deze pittige tocht.

 

Menu