Polinik en Elferspitz
Plöcken Hohe - Grünsee - Spielboden A - (Polinik / Elferspitz) - Ob en Unt Tchintemunt A - Plöcken Hohe
Een van de mooiste plekjes in Oostenrijk is de omgeving rond de Polinik, de Spielboden Alm en Elferspitz. Het uitzicht vanaf de Almen is overweldigend mooi. Voor de sterken onder ons kan vanaf Spielboden de route worden uitgebreid met een beklimming van de top van de Polinik, nog 500m hoger (blauwe stippellijn).
Zowel de omgeving als de wandelpaden zijn zeer afwisselend. Van brede paden in het dal tot smalle rotspaadjes door het bos en een pad zoeken over de hooggelegen alpenweiden.
Vanaf Kötschach Mauthen volgen we de daar aangegeven route richting Italië via de Plöckenpass. Over deze Pass met leuke haarspeldbochten rij je naar 1360m hoogte waar de grensovergang met Italië is. Alleen al de autorit is de moeite waard om te ondernemen.
We gaan niet helemaal tot boven aan toe maar stoppen bij Gasthof Plöcken Hohe op 1215m. Er is een ruime parkeerplaats tegenover deze Gasthof.
Hier starten veel wandelroutes en het is er vaak druk. Op onze wandeling zullen we alleen op het eerste stukje mensen ontmoeten. De rest van de dag zien we niemand meer behalve één boerenknecht die in de bergen op het vee past.
Vanaf de parkeerplaats loopt een breed pad het Angerbachtal in tussen de Kleine Pal rechts en de Polinik links. Op de eerste
splitsing houden we links aan.
Het rechter pad loopt naar een leuk kerkje waar we op de terugweg nog even willen kijken.
Ons pad komt uit bij een heldergroen bergmeer, de Grünsee. In het meer ligt een schiereiland met daarop een heus fort en ligweide. Een speelparadijs voor kinderen waar veel dagjesmensen op afkomen.
Het meer links houdend vinden we aan het eind een brug over de Anger Bach. De beek voorziet het meer van water.
We steken de brug over en lopen door tot we tussen de alpenweiden komen.
Net voor we weer bij een kruispunt van brede wegen komen, is er links een smal paadje dat over de weide loopt. Hier wordt route 430 (rood-wit-rood) aangegeven. Deze nemen we en we lopen door de Alm richting het bos.
In het bos slingert een bergpad vol haarspeldbochten omhoog tot we uiteindelijk weer op een breed bospad uitkomen.
Hier even rechtsaf en na 50m gaat de 430 opnieuw links als smal pad omhoog.
Wij kwamen op dit stukje een zwarte slang tegen die voor ons vluchtte.
Voor de niet-slangenliefhebber: in Oostenrijk leeft geen enkele giftige slang! Er zijn soorten die, als ze in het nauw komen, bijten. Levensbedreigend is dit nooit. Na jarenlang bergwandelen is dit de enige die we ooit hebben gezien.
Ons pad komt uit op een Alm vol met grootbladerige en kniehoge planten. Het pad is er wel goed zichtbaar en dus prima te volgen.
Als het later weer breed wordt, is er in een bocht naar rechts aan de linkerkant weer een smal pad omhoog. De Polinik en het rood-wit-rood staan daar goed aangegeven. (Foto boven)
Nog een klein stukje klimmen en we komen boven de bomengrens op de Spielboden Alm.
Over de alm gaat het verder omhoog tot we plotseling voor een Hütte staan (Foto's onder). De zon schijnt weelderig, zodat we in de schaduw van de hut even op een bankje plaatsnemen. Een watertrog om ons drinkwater te verversen is er ook.
We horen gestommel in de hut en even later komt er een jongeman naar buiten. Hij vertelt ons dat hij er een aantal maanden per jaar
woont om op het vee te passen.
Helemaal alleen met slechts een transistorradio op batterijen als vermaak, is hij dolblij met bezoek. Er schijnt hier bijna nooit iemand langs te komen.
Voor we het weten wordt er een fles Schnapps tevoorschijn gehaald en krijgen we een drankje aangeboden. Over gastvrijheid gesproken!
We moeten nog een heel stuk afleggen, zodat ik het toch maar bij water houd. We laten de jongeman weer alleen met zijn radio achter.
Bij de hut zijn er drie opties. Links omhoog is het nog 500m klimmen naar de Polinik top, maar dan is er dezelfde weg terug. Daar hebben wij de tijd helaas niet meer voor.
Een stukje dit pad omhoog kunnen we later ook nog weer rechtsaf om de route over de kam van de Elferspitz te nemen.
Het laatste stuk daarvan is echter niet als wandelpad op de kaart aangegeven, met het risico dat we weer terug moeten. Onze nieuwe vriend, de hutbewoner, wist het ook niet.
Wij kiezen de derde optie: "Vriend" adviseerde net voorbij de hut het pad naar rechts te nemen.
Deze loopt net onder de kam van de Elferspitz door en biedt schitterende uitzichten. Op onze wandelkaart slechts een klein bruin stippellijntje, maar in het veld een goed te volgen bergpad.
Langs de helling van de berg gaat het verder met hier en daar een stukje omhoog of omlaag. Het uitzicht is inderdaad heel mooi.
Onder de kam is er nog een stuk met lage struikbegroeiing. Dan komen we bij de ruïnes van enkele
Hütten waar een pad omlaag moet zijn.
Het is even zoeken tussen het onkruid van deze ruïnes voor we hem vinden. 10m verder is het opnieuw een goed pad.
Het diep uitgesleten pad slingert de berg omlaag tot we bij een beekje komen. De eerste op deze route. We nemen dan
ook nog even een pauze en frissen ons wat op.
En verder gaat het weer tot het pad breder wordt en we de Tschintemunt Almhütte onder ons zien. (foto onder)
Het pad loopt langs de hut nog iets verder omlaag tot we op een T-splitsing de brede weg bereiken die door het dal loopt richting de parkeerplaats bij het Plöckenhaus.
Hier slaan we rechtsaf en gaan door stukken bos, afgewisseld met stukken alpenweide, rechtstreeks terug tot de parkeerplaats. Daar nodigt de Gasthof met het grote terras uit om een pintje te heffen op een fantastische vakantiedag.
